It look's like you don't have Adobe Flash Player installed. Get it now.

Utwór stylizowany na smutną baśń pełną metafor.
Uważam, że tego typu metaforyczny język pozwala na trwałe zapamiętać tą historię w naszych sercach i duszach.

Tekst piosenki:

Przed laty wielu w odległym kraju
Gdzie ta czerwona bestia mieszkała.
Pośród czarnego smutnego gaju,
Zbrodnia straszliwa się dokonała.

Tysiące wojów – rzeź to człowiecza,
Wybici wszyscy, co do jednego,
A żaden nie miał przy sobie miecza,
By bronić nim honoru swego.

Bestialski czyn ten był dokonany.
Przez zbrojnych, których demon czerwony.
Opętał, a mord ten długo skrywany.
Był, lecz w sercach jest upamiętniony.

W kraju orłów kobiety cicho płakały.
A mężom pięści się zaciskały.
Gdy krwią wojowie ziemię zraszali.
Oni w Katyniu swe życie oddali.

Zakopani w wielkiej ciemnej mogile.
Przez te potwory tchórzem podszyte.
My wspominamy te bolesne chwile.
Choć przez wroga mgłą, były spowite.

A orzeł widział to lecąc wysoko.
Choć oni myśleli że nikt się nie dowie.
Próbujesz być twardy, lecz szkli się oko.
A demony szklisty kielich wznoszą na zdrowie.

-----------------------------------------------------------------------

Po wielu latach kłamstw i obłudy,
Potomek z krwi tych barbarzyńców
Wyciągnął dłoń by nasze ludy,
Nie pamiętały już tych złoczyńców.

Wielcy mężowie na skrzydle smoczym,
Który się zrodził wśród srebrnych gadów,
Poszybowali z sercem ochoczym,
By wspomnieć godnie swoich pradziadów.

Drzewa ogromne, które wyrosły,
Na krwi naszych dzielnych rycerzy.
Konarami smoka złapały i uniosły.
I skrzydło wyrwały w tle cichych pacierzy.

Ta sama mgła, co Katyń kryła.
Mocą się tamtych nocy wyłania.
I to miejsce śmierci znowu spowiła.
Lecz pieśń ta przed światem prawdę odsłania.

Intencje wszystkich tu były czyste.
Dwie strony godnie uczcić to chciały,
Smok nie doleciał, spłonął zaiste –
Miejsce przeklęte to a nie miejsce chwały.

Ogień unosi się w górze wysoko.
W tragedii wielkiej wszyscy zginęli.
Próbujesz być twardy lecz szkli się oko.
Oni swoich przodków uczcić lecieli.

Będzie brakować mi Króla Wielkości.
Będziemy tęsknić za Twą Królową.
Tyś dla kraju orłów pełen miłości.
I rządy natchnąłeś jakością nową.

Cały świat mówi o tych zdarzeniach.
O ludobójstwie tym co przed laty.
I tych co zginęli w wielkich płomieniach.
Wszystkie nam lądy współczują straty.

A orzeł spogląda na kraj nasz wysoko.
By o nich zapomnieć pieśń ta nie pozwoli.
Próbujesz być twardy lecz szkli się oko.
Nie wstrzymuj łez, gdy tak bardzo boli.